Czym jest żywienie pozajelitowe?

Żywienie pozajelitowe (inaczej zwane żywieniem dożylnym, żywieniem parenteralnym, skrót - ŻP) to dożylnie podawanie składników pokarmowych: białka, węglowodanów, tłuszczów, makro i mikroelementów, witamin oraz wody, które to są umieszczone w pojemniku w formie worka, stąd nazwa worek żywieniowy (ang. All In One). Żywienie pozajelitowe stosuje się wtedy, kiedy pacjent nie jest w stanie odżywiać się drogą fizjologiczną, lub gdy odżywianie takie jest niewystarczające. Mieszaninę żywieniową podaje się przez specjalne cewniki permanentne (inaczej kaniule, wkłucie centralne), czyli służące do długotrwałego ŻP. Żywienie pozajelitowe, obok zasad aseptyki i antyseptyki, znieczulenia ogólnego i antybiotykach, jest nazywane kolejnym kamieniem milowym w medycynie. 

Opracowano na podstawie literatury: 
1. Szczygieł, B. (2008). Żywienie pozajelitowe i dojelitowe. W: J. Hasik, J. Gawęcki (red.), Żywienie człowieka zdrowego i chorego (s. 261- 279). Warszawa: PWN. 
2. Szczygieł, B. (1994). Historia żywienia pozajelitowego. W: B. Szczygieł, J. Socha (red.), Żywienie pozajelitowe i dojelitowe w chirurgii (s. 11- 18). Warszawa: PZWL.