Schorzenia - kiedy stosuje się żywienie dojelitowe?

Domowe żywienie dojelitowe stosuje się najczęściej u chorych, u których żywienie drogą naturalną (doustną), jest z różnych przyczyn niemożliwe lub niewystarczające, ale dalsze odcinki przewodu pokarmowego są zdolne do trawienia i wchłaniania pokarmów.

Do tej grupy zaliczają się pacjenci cierpiący z powodu:
 
  1. zaburzeń połykania lub niedrożności w górnym odcinku przewodu pokarmowego, których przyczynami są między innymi: udary mózgu, urazy OUN (ośrodkowego układu nerwowego), choroba Parkinsona, Alzheimera, otępienia, stwardnienie rozsiane, mózgowe porażenie dziecięce;
  2. chorób nowotworowych górnego odcinka przewodu pokarmowego (jamy ustnej, krtani, przełyku, żołądka, trzustki), które uniemożliwiają połykanie;
  3. chorób nowotworowych leczonych radioterapią, która powoduje popromienne uszkodzenie śluzówki przewodu pokarmowego, co utrudnia odżywianie się;
  4. w leczeniu następstw ostrego zapalenia trzustki;
  5. w leczeniu wielu schorzeń, np.: przewlekłego zapalenia trzustki, mukowiscydozy, nieswoistych zapaleń jelit;
  6. w celu przygotowania pacjenta do operacji;
  7. w leczeniu powikłań chirurgicznych;
  8. w leczeniu niepowściągliwych wymiotów kobiet ciężarnych.
Żywienie dojelitowe może być jedyną formą dostarczania osobie chorej składników pokarmowych, jak i uzupełnieniem żywienia pozajelitowego lub zwykłej diety.

Opracowano na podstawie:
1. Pertkiewicz, M. (2007). Żywienie dojelitowe w warunkach domowych. Postępy żywienia klinicznego, 1/2006, (s. 5-14).